Jako pierwsza trójwymiarowy interfejs wprowadziła firma Imagis w listopadzie 2007 r. Wraz z premierą aplikacji MapaMap w wersji 5.0 udostępniła możliwość wyświetlania trójwymiarowych brył budynków dla Poznania, Łodzi i Warszawy. Niedługo później widok budynków 3D pojawił się w konkurencyjnym produkcie - AutoMapa 4.5 - i to od razu dostępnym dla 34 miast. Trójwymiarowość z pewnością może ułatwiać poruszanie się, zwłaszcza w centrach dużych miast, ale jej zastosowanie nie jest kluczowym czynnikiem w nawigacji. Funkcje obsługi brył 3D stanowią znaczne obciążenie obliczeniowe i praca w tym trybie na słabszych/starszych urządzeniach może okazać się mało komfortowa, a czasem wręcz niemożliwa.


Navifon - to pierwsza na polskim rynku usługa autonawigacji GPS, która uwzględnia sytuację na drogach i kieruje podróżnego do celu optymalną trasą z ominięciem korków. Mogą z niej korzystać użytkownicy sieci Orange.
Usługa oparta jest na innowacyjnej technologii Community Traffic, która analizuje rzeczywiste dane o średnich prędkościach przejazdów do wyznaczania tras omijających typowe korki. W zależności od pory dnia oraz tygodnia trasy wskazywane przez nawigatora mogą być różne, dostosowane do natężenia ruchu na poszczególnych odcinkach. Dzięki temu użytkownik Navifona nawet w godzinach szczytu może dojechać wszędzie trasami znanymi zwykle tylko lokalnym kierowcom.
Kierowca prowadzony jest do obranego celu za pomocą wyraźnych komunikatów głosowych i przejrzystych wskazań na mapach 3D wyświetlanych na ekranie własnego telefonu komórkowego. Navifon ma wszystkie funkcje tradycyjnej nawigacji, dając jednocześnie użytkownikom możliwość samodzielnego aktualizowania danych za pomocą telefonu komórkowego. Użytkownicy mogą samodzielnie wprowadzać informacje na temat fotoradarów oraz interesujących ich lokalizacji (POI).


Odbiorniki stosowane w nawigacji, umożliwiające jednoczesna obserwacje nawet kilkunastu satelitów, dokonują podczas pracy kilku czynności: dekodują informacje nałożone na fale nośna, korelują odbierane sygnały, wykonują obliczenia dotyczące identyfikacji satelitów i ich optymalnego wyboru oraz ostatecznie określają położenie odbiornika, co może odbywać się na dwa sposoby: mniej dokładny (10 -100 m), wystarczający dla pomiarów nawigacyjnych, oraz bardzo precyzyjny (1-20 mm), stosowany w pracach inżynieryjnych.