AGPS, inaczej Assisted GPS jest rodzajem GPS wykorzystywanym w telefonach komórkowych. Używa on serwerów operatora sieci do skrócenia czasu potrzebnego na pierwsze znalezienie położenia. Usługa musi być dostępna u operatora, w przeciwnym wypadku GPS będzie działał, ale dłużej będzie trwało pierwsze "połączenie z satelitami".
Technologię A–GPS opracowała firma SnapTrack. System ten zadebiutował w USA 1 października 2002 roku w sieci ratowniczej E911. W metodzie A–GPS istnieje konieczność rozbudowy telefonu o moduł odbiornika. Metoda ta zakłada także konieczność wzbogacenia sieci naziemnej o urządzenia wspomagające pomiar w systemie GPS. Z tego faktu wynika nazwa metody czyli A–GPS (assisted GPS). Wielu dostawców sprzętu oferuje swoje rozwiązania, które już wykorzystują technologię A–GPS lub mogą zostać o nią rozszerzone. Jako przykład systemu lokalizacji terminali ruchomych (MPS – Mobile Positioning System) wykorzystującego A–GPS, można chociażby wymienić rozwiązanie Ericsson GMPC v6.0 – Gateway Mobile Positioning Center. Wymagania techniczne dotyczące omawianej metody lokalizacji, zostały przedstawione w specyfikacji, która określa wymagane wartości parametrów pomiarowych oraz określa warunki testowe metody lokalizacji. Wśród danych, które są przesyłane do stacji ruchomej, możemy wyróżnić dane, które mają wspomagać proces pomiarowy (m.in./ lista dostępnych satelitów, fazy kodów satelitów) oraz dane wspomagające obliczenie lokalizacji (m.in. czas i pozycja odniesienia, DGPS (różnicowy –Diferential GPS) czy poprawki korekcyjne czasu zegara). Sygnały, które wspomagać będą pomiar GPS, zawierają np. informacje o zgrubnym położeniu terminalu i umożliwiają: skrócenie czasu dostrajania się odbiornika (TTFF – Time to First Fix) zwiększenie efektywnej czułości odbiornika (nasłuchiwanie wybranych satelitów – tych, o których wiadomo, że będą widoczne dla terminalu w warunkach obniżonego współczynnika sygnał/szum – SNR Signal to Noise Ratio) a co za tym idzie: zmniejszanie zużycia baterii redukcję efektu Dopplera Rozważane są dwie konfiguracje w realizacji tej usługi. Pierwsza zakłada pełną funkcjonalność odbiornika GPS w terminalu (UE–Based). W takiej sytuacji całość bliczeń pozycji wykonuje terminal i nie jest potrzebna współpraca z siecią. Drugim rozwiązaniem jest rozbudowana infrastruktura sieciowa (mniej rozbudowany odbiornik w terminalu – UE–Assisted) i wsparcie ze strony sieci naziemnej UTRAN. W drugim przypadku, najogólniej rzecz ujmując, terminal ruchomy odbiera i dekoduje sygnał z satelitów, a odebrane informacje przesyła do sieci naziemnej, gdzie dokonywana jest całość obliczeń.


Odbiorniki GPS stają się bez wątpienia coraz mniejsze, podobnie jak różne rodzaje sprzętu elektronicznego. Ten trend miniaturyzacji przyspieszany jest przez konsumenckie zapotrzebowanie coraz mniejszych, lżejszych, szybszych i tańszych urządzeń.
Potrzeba osadzania odbiorników GPS w innych urządzeniach wprowadziła ten trend w praktykę, a producenci stale redukują liczbę elementów potrzebnych do zbudowania odbiornika.
Obecnie podstawowy odbiornik GPS składa się jedynie z dwóch lub trzech obwodów, do czego przyczynił się w dużej mierze wzrost zastosowania technologii cyfrowej. Pozwolił on również na ograniczenie zużycia mocy i rozmiarów odbiorników.

Sztuczne satelity? Tak często pomija się je w ważnych rozważaniach na temat księżyców, gwiazd czy galaktyki. Jednakże ich rola jest olbrzymia, i to nie tylko dla badań nad wszechświatem, lecz także w codziennym życiu. Nie zdajemy sobie sprawy, że bez przerwy korzystamy z ich możliwości. Dzięki nim otrzymujemy coraz dokładniejsze prognozy pogody, często są też wykorzystywane do przekazywania sygnału telewizyjnego - chociażby przez Atlantyk.