Navy Navigation Satellite System (NAVSAT, znany również pod nazwą TRANSIT lub Sat - Nav) jest starszym systemem wykorzystującym cztery lub pięć satelitów na orbitach biegunowych. Dostarcza informacji o pozycji w przybliżeniu co godzinę, w odróżnieniu od systemu GPS, który posiada sygnał ciągły. Podczas pomiaru wymagane jest, aby odbiornik znajdował się na wyznaczanej pozycji lub aby poruszał się po określonym kursie ze znaną prędkością.

GPS jest obecnie podstawą wszystkich nowoczesnych systemów nawigacyjnych - lotniczych, samochodowych, morskich, a nawet turystycznych. Jest z powodzeniem wykorzystywany w geodezji i innych precyzyjnych pracach inżynieryjnych. GPS czyli Satelitarny Globalny System Wyznaczania Pozycji, został powołany do życia w 1978 roku przez Departament Obrony USA i pierwotnie przeznaczony był tylko do zastosowań militarnych. Obecnie dopuszczony jest do użytku publicznego, choć z dość znacznymi ograniczeniami dokładności. System składa się z 24 satelitów umieszczonych na sześciu różnych orbitach i obiegają Ziemie w rytmie 12-godzinnym w odległości 20 200 km od jej powierzchni. Taka konstelacja umożliwia jednoczesna obserwacje co najmniej 4 satelitów z dowolnego miejsca kuli ziemskiej i o dowolnej porze.


Żywiołowy rozwój nauki i techniki odkrywa przed ludzkością coraz to nowe horyzonty. Obecnie po orbitach geostacjonarnych krąży cała sieć satelitów meteorologicznych. Są to głównie obiekty amerykańskie typu GOES, japońskie GMS i Europejskiej Agencji Kosmicznej o nazwie Meteosat. Oprócz podstawowych dla meteorologii i klimatologii informacji o zachmurzeniu (uzyskiwanych również w nocy dzięki obserwacjom w podczerwieni), satelity meteorologiczne umożliwiają pomiary pionowych profili temperatury i wilgotności atmosfery, obrazowanie stref opadowych i burzowych, przewidywanie tworzenia się cyklonów w obszarach tropikalnych oraz śledzenie ich ewolucji i ruchu, określanie kierunków i prędkości wiatrów, badanie zmian składu chemicznego atmosfery, pomiary składowych bilansu radiacyjnego Ziemi itp.