Jest kilka sposobów ulepszenia określonej pozycji. Jednym z nich jest zastosowanie DGPS czyli wersji różnicowej, która polega na określeniu pozycji satelitarnej punktu na Ziemi i porównaniu jej z rzeczywistą pozycją tego punktu wyznaczoną metodami np, geodezyjnymi. Po porównaniu obu pozycji mamy informację o różnicy, czyli o jaką wartość GPS zniekształca pozycje. Taka informacja może być rozsyłana za pomocą dodatkowego kanału już na Ziemi w postaci poprawki bądź za pomocą satelity geostacjonarnych systemu EGNOS.
Inną metodą która sprawdza się do odbiorników można powiedzieć nie przemieszczających się to uśrednianie pozycji w jednym punkcie.
Obecnie wykorzystując różnorakie kombinacje poprawek i za pomocą satelity geostacjonarnych możemy jesteśmy w stanie określić pozycję na Ziemi z dokładnością do 1cm.



Odbiorniki stosowane w nawigacji, umożliwiające jednoczesna obserwacje nawet kilkunastu satelitów, dokonują podczas pracy kilku czynności: dekodują informacje nałożone na fale nośna, korelują odbierane sygnały, wykonują obliczenia dotyczące identyfikacji satelitów i ich optymalnego wyboru oraz ostatecznie określają położenie odbiornika, co może odbywać się na dwa sposoby: mniej dokładny (10 -100 m), wystarczający dla pomiarów nawigacyjnych, oraz bardzo precyzyjny (1-20 mm), stosowany w pracach inżynieryjnych.