Pierwszy sztuczny satelita został umieszczony na orbicie okołoziemskiej
4 października 1957 roku według pracy rosyjskiego uczonego Konstantina Ciołkowskiego, w której zawarł teorię lotu rakiety wielostopniowej składającej się z kilku członów połączonych ze sobą, z których każdy ma silnik rakietowy i zapas paliwa. Po wyczerpaniu paliwa człony kolejno odłączają sie, a rakietę napędza silnik umieszczony w następnym członie. Satelita ten nosił nazwę Sputnik 1.
Do tego czasu wysłano już z ziemi kilka tysięcy satelitów, o najróżniejszych kształtach, o masie od kilkudziesięciu kilogramów do kilkudziesięciu ton.
Krążą one po orbitach okołoziemskich na wysokościach od kilkuset do kilkudziesięciu, a nawet powyżej stu tysięcy kilometrów, niektóre poruszają się w przestrzeni międzyplanetarnej i przesyłają informacje z odległości nawet kilkuset milionów kilometrów.
Satelity wyposażone są z reguły w najnowocześniejszą aparaturę badawczą, przeznaczoną do wykonywanie określonych zadań.

Jest kilka sposobów ulepszenia określonej pozycji. Jednym z nich jest zastosowanie DGPS czyli wersji różnicowej, która polega na określeniu pozycji satelitarnej punktu na Ziemi i porównaniu jej z rzeczywistą pozycją tego punktu wyznaczoną metodami np, geodezyjnymi. Po porównaniu obu pozycji mamy informację o różnicy, czyli o jaką wartość GPS zniekształca pozycje. Taka informacja może być rozsyłana za pomocą dodatkowego kanału już na Ziemi w postaci poprawki bądź za pomocą satelity geostacjonarnych systemu EGNOS.
Inną metodą która sprawdza się do odbiorników można powiedzieć nie przemieszczających się to uśrednianie pozycji w jednym punkcie.
Obecnie wykorzystując różnorakie kombinacje poprawek i za pomocą satelity geostacjonarnych możemy jesteśmy w stanie określić pozycję na Ziemi z dokładnością do 1cm.

Istnieje wiele typów odbiorników GPS. Począwszy od odbiorników ręcznych wielkości telefonu komórkowego, poprzez profesjonalne zestawy do nawigacji i geodezji, do wysokiej klasy modułów GPS, sprzężonych z systemami nawigacyjnymi samolotów komunikacyjnych i wojskowych. Szeroko stosuje się także moduły GPS w postaci kart komputerowych PC, PCMCIA, a nawet VME (dla dużych komputerów pracujących pod kontrolą systemu UNIX).
Odbiornik GPS jest w sumie ogromną i skomplikowaną maszyną. To, że można za względnie nieduże pieniądze sobie go sprawić, i jest to nieduże coś z ekranikiem, nie wymagające klimatyzacji i godzinnego dostrajania, jest zasługą rozwoju techniki cyfrowej. Jednoukładowy specjalizowany komputer kieszonkowego odbiornika ma moc obliczeniową, której by się niejeden pecet nie powstydził.