Odbiorniki GPS stają się bez wątpienia coraz mniejsze, podobnie jak różne rodzaje sprzętu elektronicznego. Ten trend miniaturyzacji przyspieszany jest przez konsumenckie zapotrzebowanie coraz mniejszych, lżejszych, szybszych i tańszych urządzeń.
Potrzeba osadzania odbiorników GPS w innych urządzeniach wprowadziła ten trend w praktykę, a producenci stale redukują liczbę elementów potrzebnych do zbudowania odbiornika.
Obecnie podstawowy odbiornik GPS składa się jedynie z dwóch lub trzech obwodów, do czego przyczynił się w dużej mierze wzrost zastosowania technologii cyfrowej. Pozwolił on również na ograniczenie zużycia mocy i rozmiarów odbiorników.

Jest kilka sposobów ulepszenia określonej pozycji. Jednym z nich jest zastosowanie DGPS czyli wersji różnicowej, która polega na określeniu pozycji satelitarnej punktu na Ziemi i porównaniu jej z rzeczywistą pozycją tego punktu wyznaczoną metodami np, geodezyjnymi. Po porównaniu obu pozycji mamy informację o różnicy, czyli o jaką wartość GPS zniekształca pozycje. Taka informacja może być rozsyłana za pomocą dodatkowego kanału już na Ziemi w postaci poprawki bądź za pomocą satelity geostacjonarnych systemu EGNOS.
Inną metodą która sprawdza się do odbiorników można powiedzieć nie przemieszczających się to uśrednianie pozycji w jednym punkcie.
Obecnie wykorzystując różnorakie kombinacje poprawek i za pomocą satelity geostacjonarnych możemy jesteśmy w stanie określić pozycję na Ziemi z dokładnością do 1cm.

Istnieje wiele typów odbiorników GPS. Począwszy od odbiorników ręcznych wielkości telefonu komórkowego, poprzez profesjonalne zestawy do nawigacji i geodezji, do wysokiej klasy modułów GPS, sprzężonych z systemami nawigacyjnymi samolotów komunikacyjnych i wojskowych. Szeroko stosuje się także moduły GPS w postaci kart komputerowych PC, PCMCIA, a nawet VME (dla dużych komputerów pracujących pod kontrolą systemu UNIX).
Odbiornik GPS jest w sumie ogromną i skomplikowaną maszyną. To, że można za względnie nieduże pieniądze sobie go sprawić, i jest to nieduże coś z ekranikiem, nie wymagające klimatyzacji i godzinnego dostrajania, jest zasługą rozwoju techniki cyfrowej. Jednoukładowy specjalizowany komputer kieszonkowego odbiornika ma moc obliczeniową, której by się niejeden pecet nie powstydził.