Istnieje wiele typów odbiorników GPS. Począwszy od odbiorników ręcznych wielkości telefonu komórkowego, poprzez profesjonalne zestawy do nawigacji i geodezji, do wysokiej klasy modułów GPS, sprzężonych z systemami nawigacyjnymi samolotów komunikacyjnych i wojskowych. Szeroko stosuje się także moduły GPS w postaci kart komputerowych PC, PCMCIA, a nawet VME (dla dużych komputerów pracujących pod kontrolą systemu UNIX).
Odbiornik GPS jest w sumie ogromną i skomplikowaną maszyną. To, że można za względnie nieduże pieniądze sobie go sprawić, i jest to nieduże coś z ekranikiem, nie wymagające klimatyzacji i godzinnego dostrajania, jest zasługą rozwoju techniki cyfrowej. Jednoukładowy specjalizowany komputer kieszonkowego odbiornika ma moc obliczeniową, której by się niejeden pecet nie powstydził.

GLONASS
GLONASS (Global Orbiting Navigation Satellite System) to rosyjski system nawigacji ostatecznie uruchomiony w grudniu 1995 r.  Podobnie jak GPS, GLONASS korzysta z 24 satelitów i mimo że jest trochę dokładniejszy od GPS, jego poważną wadą było to, że satelity działały tylko 3 lata.

Podczas kryzysu ekonomicznego w Rosji pod koniec lat 90-tych, satelity nie zawsze były wymieniane, aż w końcu system utracił swoją efektywność. W roku 2000 działało tylko 8 z 24 satelitów. Jednak w ostatnich latach Rosjanie pracują intensywnie nad odbudowaniem systemu GLONASS i mają nadzieję przywrócić jego pełną funkcjonalność w 2012 roku.

Odbiorniki GPS stają się bez wątpienia coraz mniejsze, podobnie jak różne rodzaje sprzętu elektronicznego. Ten trend miniaturyzacji przyspieszany jest przez konsumenckie zapotrzebowanie coraz mniejszych, lżejszych, szybszych i tańszych urządzeń. Jednak pierwsze odbiorniki GPS trudno byłoby zabrać na górską wycieczkę.