GPS jest obecnie podstawą wszystkich nowoczesnych systemów nawigacyjnych - lotniczych, samochodowych, morskich, a nawet turystycznych. Jest z powodzeniem wykorzystywany w geodezji i innych precyzyjnych pracach inżynieryjnych. GPS czyli Satelitarny Globalny System Wyznaczania Pozycji, został powołany do życia w 1978 roku przez Departament Obrony USA i pierwotnie przeznaczony był tylko do zastosowań militarnych. Obecnie dopuszczony jest do użytku publicznego, choć z dość znacznymi ograniczeniami dokładności. System składa się z 24 satelitów umieszczonych na sześciu różnych orbitach i obiegają Ziemie w rytmie 12-godzinnym w odległości 20 200 km od jej powierzchni. Taka konstelacja umożliwia jednoczesna obserwacje co najmniej 4 satelitów z dowolnego miejsca kuli ziemskiej i o dowolnej porze.


Satelity nawigacyjne
W tym wypadku na szczególną uwagę zasługują satelity typu Navstar które umożliwiają pracę odbiornikom GPS. Mogą one wyznaczyć położenie odbiornika na ziemi z dokładnością do kilku centymetrów. Potrzebne do tego są jednak specjalne kody używane przez wojskowych. Zwyczajnym śmiertelnikom pozostają urządzenia ustalające pozycję z mniejszą dokładnością.
Inne satelity skonstruowane do podobnych celów to amerykański Transit i rosyjski Kosmos.

Odbiorniki stosowane w nawigacji, umożliwiające jednoczesna obserwacje nawet kilkunastu satelitów, dokonują podczas pracy kilku czynności: dekodują informacje nałożone na fale nośna, korelują odbierane sygnały, wykonują obliczenia dotyczące identyfikacji satelitów i ich optymalnego wyboru oraz ostatecznie określają położenie odbiornika, co może odbywać się na dwa sposoby: mniej dokładny (10 -100 m), wystarczający dla pomiarów nawigacyjnych, oraz bardzo precyzyjny (1-20 mm), stosowany w pracach inżynieryjnych.