Istnieje wiele typów odbiorników GPS. Począwszy od odbiorników ręcznych wielkości telefonu komórkowego, poprzez profesjonalne zestawy do nawigacji i geodezji, do wysokiej klasy modułów GPS, sprzężonych z systemami nawigacyjnymi samolotów komunikacyjnych i wojskowych. Szeroko stosuje się także moduły GPS w postaci kart komputerowych PC, PCMCIA, a nawet VME (dla dużych komputerów pracujących pod kontrolą systemu UNIX).
Odbiornik GPS jest w sumie ogromną i skomplikowaną maszyną. To, że można za względnie nieduże pieniądze sobie go sprawić, i jest to nieduże coś z ekranikiem, nie wymagające klimatyzacji i godzinnego dostrajania, jest zasługą rozwoju techniki cyfrowej. Jednoukładowy specjalizowany komputer kieszonkowego odbiornika ma moc obliczeniową, której by się niejeden pecet nie powstydził.


Systemy Informacji Geograficznej (GIS) - skomputeryzowany system używany do wprowadzania danych geograficznych, zarządzania nimi, analizy i wyświetlania w formie cyfrowej.
Szerokość geograficzna - kąt zawarty pomiędzy równikiem a danym punktem na powierzchni Ziemi mierzony w stopniach od 0 do 90 na N lub S.

WAAS/EGNOS
Pomimo niezwykłej dokładności systemów  GPS i GLONASS, uruchomiono dwa inne systemu w celu zwiększenia precyzyjności tych pierwszych. Są to WAAS (Wide Area Augmentation System) obejmujący swoim zasięgiem obszar kontynentu amerykańskiego oraz EGNOS (European Geostationary Navigation Overlay System) działający na obszarze Europy.
Każdy z systemów składa się z trzech satelitów wysyłających sygnały do odbiorników. Stacje pomiarowe obliczają rozbieżność dla sygnału satelitarnego i wysyłają poprawki sygnału do dwóch z trzech satelitów geostacjonarnych. Satelity geostacjonarne przesyłają skorygowany sygnał na Ziemię, gdzie odbiorniki GPS przystosowane do współpracy z systemem WAAS/EGNOS weryfikują na jego podstawie obliczoną pozycję GPS.

Jednak nowe systemy GPS III i GALILEO nie będą współpracować z WAAS ani z EGNOS, ponieważ będą w stanie mierzyć i poprawiać własne niedokładności.