Żywiołowy rozwój nauki i techniki odkrywa przed ludzkością coraz to nowe horyzonty. Obecnie po orbitach geostacjonarnych krąży cała sieć satelitów meteorologicznych. Są to głównie obiekty amerykańskie typu GOES, japońskie GMS i Europejskiej Agencji Kosmicznej o nazwie Meteosat. Oprócz podstawowych dla meteorologii i klimatologii informacji o zachmurzeniu (uzyskiwanych również w nocy dzięki obserwacjom w podczerwieni), satelity meteorologiczne umożliwiają pomiary pionowych profili temperatury i wilgotności atmosfery, obrazowanie stref opadowych i burzowych, przewidywanie tworzenia się cyklonów w obszarach tropikalnych oraz śledzenie ich ewolucji i ruchu, określanie kierunków i prędkości wiatrów, badanie zmian składu chemicznego atmosfery, pomiary składowych bilansu radiacyjnego Ziemi itp.


Satelity nawigacyjne
W tym wypadku na szczególną uwagę zasługują satelity typu Navstar które umożliwiają pracę odbiornikom GPS. Mogą one wyznaczyć położenie odbiornika na ziemi z dokładnością do kilku centymetrów. Potrzebne do tego są jednak specjalne kody używane przez wojskowych. Zwyczajnym śmiertelnikom pozostają urządzenia ustalające pozycję z mniejszą dokładnością.
Inne satelity skonstruowane do podobnych celów to amerykański Transit i rosyjski Kosmos.

Najpopularniejszymi w Polsce odbiornikami GPS są produkty firmy Garmin, te bardziej zaawansowane (i droższe) mają wbudowane mapy, te tańsze umożliwiają tylko wczytanie sobie śladów (track), tras (route) i punktów (waypoint). Sam używam tańszego modelu GPS 12, który jednak mi wystarcza na Jurze, bo mając dokładne mapy, w skali 1:25 000 mogę wczytać do odbiornika dowolną trasę i ustalić interesujące miejsca za pomocą waypointów. Możemy sobie wyznaczyć trasy korzystając z waypointów. Do współpracy odbiornika GPS z komputerem potrzebny jest odpowiedni program i kabelek. Najpopularniejszym programem jest OziExplorer, który oprócz transmisji danych umożliwia rejestrację zesknowanych map.