Producenci odbiorników prześcigają się w oferowaniu coraz to wymyślniejszych funkcji i czynienia odbiorników mniejszymi, tańszymi i prostszymi w obsłudze. Standardem jest możliwość nazywania zapamiętanych punktów i grupowania ich w trasy. Po trasie takiej użytkownik zostanie automatycznie przez odbiornik poprowadzony. W czasie poruszania się do wyznaczonego punktu stale będzie otrzymywał informacje o kursie, prędkości, prędkości zbliżania się do celu i szacowania czasu przybycia.
Graficzny wyświetlacz pokaże obraz kompasu z zaznaczonym kursem, lub tzw. „higway view” czyli przedstawienie drogi prostej (odbiornik porusza się dokładnie w stronę celu) lub skręconej (należy skorygować kurs). Lepsze modele same rejestrują przebytą drogę, znacząc ją bezpośrednio na graficznym wyświetlaczu.

Sygnały GPS są absorbowane przez większość powierzchni, wobec tego odbiornik GPS do poprawnej pracy potrzebuje odsłoniętego widoku nieba. Odbiornik wielokanałowy, jak na przykład Garmin 12, pracuje lepiej w warunkach marginalnych niż odbiornik jednokanałowy, taki jak Garmin 45 czy Magellan 3000.

Odbiorniki GPS stają się bez wątpienia coraz mniejsze, podobnie jak różne rodzaje sprzętu elektronicznego. Ten trend miniaturyzacji przyspieszany jest przez konsumenckie zapotrzebowanie coraz mniejszych, lżejszych, szybszych i tańszych urządzeń. Jednak pierwsze odbiorniki GPS trudno byłoby zabrać na górską wycieczkę.