Niektóre modele  GPS posiadają również dokładne mapy alpejskich regionów turystycznych. Wystarczy wpisać adres, a ten niewielkich rozmiarów satelitarny przewodnik zaprowadzi kierowcę prosto do celu. Po wprowadzeniu interesującego nas adresu urządzenie wytycza trasę, a następnie prowadzi w odpowiednie miejsce przy pomocy wskazówek graficznych na ekranie oraz komunikatów głosowych informujących o każdym manewrze. System GPS oferuje nam również bogaty zestaw informacji o tysiącach miejsc użyteczności publicznej wraz z telefonami kontaktowymi np. restauracje, stacje benzynowe, parkingi, hotele, apteki, szpitale oraz wiele innych. Niespotykany dotąd komfort nawigacji zapewnia aktywowany dotykiem, wysokiej jakości, panoramiczny wyświetlacz, dzięki czemu całość obsługi odbywa się po prostu przez bezpośredni dotyk.


Pierwszy sztuczny satelita został umieszczony na orbicie okołoziemskiej
4 października 1957 roku według pracy rosyjskiego uczonego Konstantina Ciołkowskiego, w której zawarł teorię lotu rakiety wielostopniowej składającej się z kilku członów połączonych ze sobą, z których każdy ma silnik rakietowy i zapas paliwa. Po wyczerpaniu paliwa człony kolejno odłączają sie, a rakietę napędza silnik umieszczony w następnym członie. Satelita ten nosił nazwę Sputnik 1.
Do tego czasu wysłano już z ziemi kilka tysięcy satelitów, o najróżniejszych kształtach, o masie od kilkudziesięciu kilogramów do kilkudziesięciu ton.
Krążą one po orbitach okołoziemskich na wysokościach od kilkuset do kilkudziesięciu, a nawet powyżej stu tysięcy kilometrów, niektóre poruszają się w przestrzeni międzyplanetarnej i przesyłają informacje z odległości nawet kilkuset milionów kilometrów.
Satelity wyposażone są z reguły w najnowocześniejszą aparaturę badawczą, przeznaczoną do wykonywanie określonych zadań.

Jest kilka sposobów ulepszenia określonej pozycji. Jednym z nich jest zastosowanie DGPS czyli wersji różnicowej, która polega na określeniu pozycji satelitarnej punktu na Ziemi i porównaniu jej z rzeczywistą pozycją tego punktu wyznaczoną metodami np, geodezyjnymi. Po porównaniu obu pozycji mamy informację o różnicy, czyli o jaką wartość GPS zniekształca pozycje. Taka informacja może być rozsyłana za pomocą dodatkowego kanału już na Ziemi w postaci poprawki bądź za pomocą satelity geostacjonarnych systemu EGNOS.
Inną metodą która sprawdza się do odbiorników można powiedzieć nie przemieszczających się to uśrednianie pozycji w jednym punkcie.
Obecnie wykorzystując różnorakie kombinacje poprawek i za pomocą satelity geostacjonarnych możemy jesteśmy w stanie określić pozycję na Ziemi z dokładnością do 1cm.