Jako pierwsza trójwymiarowy interfejs wprowadziła firma Imagis w listopadzie 2007 r. Wraz z premierą aplikacji MapaMap w wersji 5.0 udostępniła możliwość wyświetlania trójwymiarowych brył budynków dla Poznania, Łodzi i Warszawy. Niedługo później widok budynków 3D pojawił się w konkurencyjnym produkcie - AutoMapa 4.5 - i to od razu dostępnym dla 34 miast. Trójwymiarowość z pewnością może ułatwiać poruszanie się, zwłaszcza w centrach dużych miast, ale jej zastosowanie nie jest kluczowym czynnikiem w nawigacji. Funkcje obsługi brył 3D stanowią znaczne obciążenie obliczeniowe i praca w tym trybie na słabszych/starszych urządzeniach może okazać się mało komfortowa, a czasem wręcz niemożliwa.


Odbiorniki GPS stają się bez wątpienia coraz mniejsze, podobnie jak różne rodzaje sprzętu elektronicznego. Ten trend miniaturyzacji przyspieszany jest przez konsumenckie zapotrzebowanie coraz mniejszych, lżejszych, szybszych i tańszych urządzeń. Jednak pierwsze odbiorniki GPS trudno byłoby zabrać na górską wycieczkę.

Odbiorniki stosowane w nawigacji, umożliwiające jednoczesna obserwacje nawet kilkunastu satelitów, dokonują podczas pracy kilku czynności: dekodują informacje nałożone na fale nośna, korelują odbierane sygnały, wykonują obliczenia dotyczące identyfikacji satelitów i ich optymalnego wyboru oraz ostatecznie określają położenie odbiornika, co może odbywać się na dwa sposoby: mniej dokładny (10 -100 m), wystarczający dla pomiarów nawigacyjnych, oraz bardzo precyzyjny (1-20 mm), stosowany w pracach inżynieryjnych.