Systemy Informacji Geograficznej (GIS) - skomputeryzowany system używany do wprowadzania danych geograficznych, zarządzania nimi, analizy i wyświetlania w formie cyfrowej.
Szerokość geograficzna - kąt zawarty pomiędzy równikiem a danym punktem na powierzchni Ziemi mierzony w stopniach od 0 do 90 na N lub S.

W Polsce samochody ze zintegrowanymi systemami nawigacyjnymi oferowane SA przede wszystkim przez Volvo, BMW, Rovera, Mercedesa, Nissana, Audi, VW, Porsche i Toyote (także Lexus). Taka wersje auta trzeba jednak specjalnie zamawiać, a koszty instalacji pełnego systemu nie są niskie: od 5000 do 22000 PLN (w zależności od marki samochodu, marki sprzętu i możliwości systemu). Cena wzrasta w przypadku dodatkowych funkcji urządzenia i wykorzystywania informacji z innych (niz. satelitarne) źródeł: zewnętrznych sond, żyroskopów, systemów telemetrycznych czy informacji nadawanych w kanale radiowym (RDS TMC). Systemy montowane niezależnie oraz te zintegrowane z konkretnymi modelami samochodów dostarczane są przez wielu producentów. Najbardziej popularne to Alpine, Becker, Blaupunkt, Kenwood, Magneti Marelli, Clarion, Pioneer oraz VDO Dayton (Philips) - każdy z nich oferuje inne możliwości i cenę montażu oraz użytkowania. Dopóki jednak nie są dostępne odpowiednie mapy Polski, urządzenia te nie mogą być wykorzystane w kraju i przydatne są jedynie podczas wizyt za granica.


AGPS, inaczej Assisted GPS jest rodzajem GPS wykorzystywanym w telefonach komórkowych. Używa on serwerów operatora sieci do skrócenia czasu potrzebnego na pierwsze znalezienie położenia. Usługa musi być dostępna u operatora, w przeciwnym wypadku GPS będzie działał, ale dłużej będzie trwało pierwsze "połączenie z satelitami".
Technologię A–GPS opracowała firma SnapTrack. System ten zadebiutował w USA 1 października 2002 roku w sieci ratowniczej E911. W metodzie A–GPS istnieje konieczność rozbudowy telefonu o moduł odbiornika. Metoda ta zakłada także konieczność wzbogacenia sieci naziemnej o urządzenia wspomagające pomiar w systemie GPS. Z tego faktu wynika nazwa metody czyli A–GPS (assisted GPS). Wielu dostawców sprzętu oferuje swoje rozwiązania, które już wykorzystują technologię A–GPS lub mogą zostać o nią rozszerzone. Jako przykład systemu lokalizacji terminali ruchomych (MPS – Mobile Positioning System) wykorzystującego A–GPS, można chociażby wymienić rozwiązanie Ericsson GMPC v6.0 – Gateway Mobile Positioning Center. Wymagania techniczne dotyczące omawianej metody lokalizacji, zostały przedstawione w specyfikacji, która określa wymagane wartości parametrów pomiarowych oraz określa warunki testowe metody lokalizacji. Wśród danych, które są przesyłane do stacji ruchomej, możemy wyróżnić dane, które mają wspomagać proces pomiarowy (m.in./ lista dostępnych satelitów, fazy kodów satelitów) oraz dane wspomagające obliczenie lokalizacji (m.in. czas i pozycja odniesienia, DGPS (różnicowy –Diferential GPS) czy poprawki korekcyjne czasu zegara). Sygnały, które wspomagać będą pomiar GPS, zawierają np. informacje o zgrubnym położeniu terminalu i umożliwiają: skrócenie czasu dostrajania się odbiornika (TTFF – Time to First Fix) zwiększenie efektywnej czułości odbiornika (nasłuchiwanie wybranych satelitów – tych, o których wiadomo, że będą widoczne dla terminalu w warunkach obniżonego współczynnika sygnał/szum – SNR Signal to Noise Ratio) a co za tym idzie: zmniejszanie zużycia baterii redukcję efektu Dopplera Rozważane są dwie konfiguracje w realizacji tej usługi. Pierwsza zakłada pełną funkcjonalność odbiornika GPS w terminalu (UE–Based). W takiej sytuacji całość bliczeń pozycji wykonuje terminal i nie jest potrzebna współpraca z siecią. Drugim rozwiązaniem jest rozbudowana infrastruktura sieciowa (mniej rozbudowany odbiornik w terminalu – UE–Assisted) i wsparcie ze strony sieci naziemnej UTRAN. W drugim przypadku, najogólniej rzecz ujmując, terminal ruchomy odbiera i dekoduje sygnał z satelitów, a odebrane informacje przesyła do sieci naziemnej, gdzie dokonywana jest całość obliczeń.