Sygnały GPS są absorbowane przez większość powierzchni, wobec tego odbiornik GPS do poprawnej pracy potrzebuje odsłoniętego widoku nieba. Odbiornik wielokanałowy, jak na przykład Garmin 12, pracuje lepiej w warunkach marginalnych niż odbiornik jednokanałowy, taki jak Garmin 45 czy Magellan 3000.

Istnieje wiele typów odbiorników GPS. Począwszy od odbiorników ręcznych wielkości telefonu komórkowego, poprzez profesjonalne zestawy do nawigacji i geodezji, do wysokiej klasy modułów GPS, sprzężonych z systemami nawigacyjnymi samolotów komunikacyjnych i wojskowych. Szeroko stosuje się także moduły GPS w postaci kart komputerowych PC, PCMCIA, a nawet VME (dla dużych komputerów pracujących pod kontrolą systemu UNIX).
Odbiornik GPS jest w sumie ogromną i skomplikowaną maszyną. To, że można za względnie nieduże pieniądze sobie go sprawić, i jest to nieduże coś z ekranikiem, nie wymagające klimatyzacji i godzinnego dostrajania, jest zasługą rozwoju techniki cyfrowej. Jednoukładowy specjalizowany komputer kieszonkowego odbiornika ma moc obliczeniową, której by się niejeden pecet nie powstydził.


Trzeci sygnał cywilny na częstotliwości 1176,45 MHz (L5) zostanie dodany do pierwszego satelity bloku IIF wyprodukowanego przez firmę Boeing równolegle z kodem C/A na częstotliwości L2 oraz kodem M na obydwu częstotliwościach L1 i L2.
Moc sygnału na częstotliwości L5 będzie większa o 6 dB w porównaniu z mocą obecnego sygnału L1 (odpowiednio 2160 dB i 2154 dB). Planuje się również nadawanie sygnału L5 w ramach systemu WAAS.