Satelity nawigacyjne
W tym wypadku na szczególną uwagę zasługują satelity typu Navstar które umożliwiają pracę odbiornikom GPS. Mogą one wyznaczyć położenie odbiornika na ziemi z dokładnością do kilku centymetrów. Potrzebne do tego są jednak specjalne kody używane przez wojskowych. Zwyczajnym śmiertelnikom pozostają urządzenia ustalające pozycję z mniejszą dokładnością.
Inne satelity skonstruowane do podobnych celów to amerykański Transit i rosyjski Kosmos.

WAAS/EGNOS
Pomimo niezwykłej dokładności systemów  GPS i GLONASS, uruchomiono dwa inne systemu w celu zwiększenia precyzyjności tych pierwszych. Są to WAAS (Wide Area Augmentation System) obejmujący swoim zasięgiem obszar kontynentu amerykańskiego oraz EGNOS (European Geostationary Navigation Overlay System) działający na obszarze Europy.
Każdy z systemów składa się z trzech satelitów wysyłających sygnały do odbiorników. Stacje pomiarowe obliczają rozbieżność dla sygnału satelitarnego i wysyłają poprawki sygnału do dwóch z trzech satelitów geostacjonarnych. Satelity geostacjonarne przesyłają skorygowany sygnał na Ziemię, gdzie odbiorniki GPS przystosowane do współpracy z systemem WAAS/EGNOS weryfikują na jego podstawie obliczoną pozycję GPS.

Jednak nowe systemy GPS III i GALILEO nie będą współpracować z WAAS ani z EGNOS, ponieważ będą w stanie mierzyć i poprawiać własne niedokładności.

Sygnały GPS są absorbowane przez większość powierzchni, wobec tego odbiornik GPS do poprawnej pracy potrzebuje odsłoniętego widoku nieba. Odbiornik wielokanałowy, jak na przykład Garmin 12, pracuje lepiej w warunkach marginalnych niż odbiornik jednokanałowy, taki jak Garmin 45 czy Magellan 3000.