Satelity nawigacyjne
W tym wypadku na szczególną uwagę zasługują satelity typu Navstar które umożliwiają pracę odbiornikom GPS. Mogą one wyznaczyć położenie odbiornika na ziemi z dokładnością do kilku centymetrów. Potrzebne do tego są jednak specjalne kody używane przez wojskowych. Zwyczajnym śmiertelnikom pozostają urządzenia ustalające pozycję z mniejszą dokładnością.
Inne satelity skonstruowane do podobnych celów to amerykański Transit i rosyjski Kosmos.

Jako pierwsza trójwymiarowy interfejs wprowadziła firma Imagis w listopadzie 2007 r. Wraz z premierą aplikacji MapaMap w wersji 5.0 udostępniła możliwość wyświetlania trójwymiarowych brył budynków dla Poznania, Łodzi i Warszawy. Niedługo później widok budynków 3D pojawił się w konkurencyjnym produkcie - AutoMapa 4.5 - i to od razu dostępnym dla 34 miast. Trójwymiarowość z pewnością może ułatwiać poruszanie się, zwłaszcza w centrach dużych miast, ale jej zastosowanie nie jest kluczowym czynnikiem w nawigacji. Funkcje obsługi brył 3D stanowią znaczne obciążenie obliczeniowe i praca w tym trybie na słabszych/starszych urządzeniach może okazać się mało komfortowa, a czasem wręcz niemożliwa.

GLONASS
GLONASS (Global Orbiting Navigation Satellite System) to rosyjski system nawigacji ostatecznie uruchomiony w grudniu 1995 r.  Podobnie jak GPS, GLONASS korzysta z 24 satelitów i mimo że jest trochę dokładniejszy od GPS, jego poważną wadą było to, że satelity działały tylko 3 lata.

Podczas kryzysu ekonomicznego w Rosji pod koniec lat 90-tych, satelity nie zawsze były wymieniane, aż w końcu system utracił swoją efektywność. W roku 2000 działało tylko 8 z 24 satelitów. Jednak w ostatnich latach Rosjanie pracują intensywnie nad odbudowaniem systemu GLONASS i mają nadzieję przywrócić jego pełną funkcjonalność w 2012 roku.